Ben Kuşumu İstiyorum!
Dünya üzerinde yaşayan insanlar olarak çok fazla hayat ve yaşanmışlıklar oldu, oluyor ve olacak. Şimdi kafalara kurşun sıkar gibi tarihten girip insanlıktan çıkmak isterdim ama bunu ziyadesiyle yapan arkadaşlara bırakmak istiyorum. Zira özellikle şu aralar hiç bir konuda enine boyuna konuşmak istemiyorum. Huzur istiyorum bir nebze de olsa. Daha yeni açtım blogu.Şimdilik biraz bu şekilde kendi halimde gitmek istiyorum. Sonrasına bakarız artık.Rüzgâr nereden eser hiç bilemeyiz.
Sabahları pencereme gelen boynu kırmızı tüylü,bacakları uzun ve ince kuşa ekmek vermek en büyük hobim.
Arada dadanan serçe ve diğer cinsini bilmediğim kuşlar da var elbet. Ama bahsettiğim kırmızı tüylü kuşum (Eveeeet! Artık benim o) her gün gelir ve onunla kısa süreli de olsa bakışırız. Bazen dayanamayıp 'cik cik cik, cik cik cik' şeklinde kuş taklidi yaparım. Bir nevi 'Benden korkma ey varlık. Ben dostum'demeye çalışıyorum. Halime 'vah vah vah kuşlarla konuşur olmuş' diyenlere el cevap: Karga da olabilirdi pencereme gelen. Her neyse ne diyordum en son? Ha, evet. Huzur istiyorum diyordum. Artık her insan o kadar nem kapmış durumdaki duvar misali olmuş. Bir dokunsan bin ah işitir durumlarına gelinmiş'. Ay neden böyle oldu ki? Ama nedeeen?' demeden uzaklaşmak istiyorum akabinde. Taman hayat zor hatta çok zor. Ama senin başını sokacak bir evin, yiyecek azığın var ise az çok ve sağlığın sıhhatin yerindeyse bir de 'dır dır dır dır, vır vır vır vır' yapanlara şu aralar tolerans göstermek istemiyorum. Varsınlar insanlığımdan şüphe etsinler. Yani sempatik ya da güleryüzlü olmak istemiyorum. Zamanımı ayırmak istemiyorum. (Ne çok istemediğim şey var imiş). Onun yerine kırmızı tüylü kuşumu on kere yeğlerim, yani o derece.
Dünya zaten berbat bir yer. Barındırdığı doğal güzelliklerini, hayvanlarını ve insanlarını tenzih ederim. (Bu kelimeye gülmeyin lütfen:)) Dünyanın lanetli bir yer olduğu akl-ı selim her insan tarafından er ya da geç anlaşılıyor. İnsanlar aç kalıyor, işkence görüyor, aldatılıyor, üzülüyor, iftiraya uğruyor, öldürülüyor vesaire vesaire... Herkes birbirine üzülüyor ama nedense düzelmiyor hiç bir şey.Yani dünyayı düzeltmek diye bir şey yok.Bu bir Ütopya. Yanlış anlamayın dünyaya çamur atmıyorum ama dikkat ettiyseniz mutlu sonlar pek olmuyor şu hayatta. Olanlar da çook uzun süremiyor ne yazık ki. Bunların dışında olan daima mutlu mesut yaşayanlara gelince, imrendiğimiz hatta kıskandığımız insan grubudur vesselam.
Bu sebeplerdendir ki ne 'ah vah, ah vah 'demek, ne diyenleri duymak istiyorum. Sadece huzur istiyorum.Ben kuşumu istiyorum!(Gülmeyin:)
